این روزا بدجوری دارم بدبیاری میارم.

با قبول نشدن تو کنکوور ضربه ی سنگینی خوردم

مخصوصا با وجود خانواده ی پرتوقع من!..

و بهترین دوستام هم (که دوتا بیشتر نیستن)وارد دانشگاه شدن

و من تنهایی باید یک سال رو بخونم!

این چند وقته هم که مزاحم تلفنی پیدا کردیم

و به خاطر یه سری سوءتفاهمات خانوادم بهم مشکوک شدن

 و از اینکه الکی دارم محکوم می شم حرص می خورم!(باور کنید بی گناهم)

و از یک ور شبای احیا که خیلی دلم گرفته بود خیلی به خدا گله کردم و نالیدم!

احساس تنهایی شدیدی می کردم.

دلداریم می دادن و می گفتن : خدا بزرگتر از مشکلات ما است....

و من در جواب می گفتم:خدا بزرگه....!

خدا واسه همه خداست و نوبت من که می رسه...

معلوم نیست کجا غیبش می زنه!

گفتن:داری ناشکری می کنی...

و گفتم:من چیزی ازش نمی خوام ..

اگه نمی خواد از بدبختیام کم کنه ...اضافه هم نکنه راضیم...

و از این حرفای نا امید کننده..اما جالب می دونید کجاست؟

با اینکه داشتم زار می دم و ناله و نفرین می کردم...

در اوج ناامیدیم نمی تونستم ازش نا امید باشم..واسش گریه کردم..

درد و دل کردم..و حتی یه لحظه بر بزرگیش شک نکردم

اما کاملا واضح بود که ایمانم سست و ضعیف شده بود!

یادم افتاد به حرفی که یکی از دوستام بهم گفته بود!

اون گفت:وقتی دلت گرفت ..وقتی از همه بریدی..حتی زندگیت..

وقتی به وجود خدا شک کردی....وقتی نا امیدی....

قرآن رو باز کن و صفحه ای که واست باز شد رو بخون...

ببین چه شاهکاریه....ببین چطور می سازدت..امتحانش که ضرری نداره

امتحان کردم:

آیه ای برام در اومد که ........هیچ نمی تونم حالمو توصیف کنم!

بعد از خوندن قرآن و در بغل گرفتم و روی قلبم فشار دادم

و شروع کردم به گریه کردن!

خدایا بد کردم...منو ببخش!

و روز بعد خبر از تکمیل ظرفیت دانشگاه آزاد شد!

و الان منتظر فرمش هستم..

نذر و نیاز زیادی کردم و به خدا هم قول دادم که انجام بدم

این مساله برام خیلی مهم..نه روحیه ای واسه خوندن دارم اونم یه سال...

نه می تونم زخم زبونای خانوادم رو تحمل کنم..اونا هم حق دارن...آرزوها دارن..

امااز شما دوستای مهربونم می خواهم که برام دعا کنید...

خرج که نداره!

ازتون می خوام با اون دلای پاکتون برام دعا کنید..

دعا کنید تا توی این تکمیل ظرفیت قبول بشم!جبران می کنم